In Blik op Blik neemt Volvo-liefhebber Nynke van de Nadort je mee door onze regio met fascinerende autoverhalen.
COLUMN – De grootste middelvinger naar het kapitalisme zijn de Volvo’s uit de jaren zeventig en tachtig. De puurste definitie van duurzaamheid op wielen, waarmee je niet bij elke piep of kraak terug naar de fabriek hoeft om meer onderdelen te kopen. In tegenstelling tot de Franse of Duitse wegwerpexemplaren die nu gemaakt worden. Met nog steeds ruim 5.000 exemplaren uit de 200-serie op de weg, volgens Autoweek, zijn dit de absolute parels van hun tijd. Die Zweedse betrouwbaarheid uit de twintigste eeuw is nu wéér relevant.
Een stukje Flintstone-techniek. Moderne fabrikanten zijn er bang voor. Zó ongelofelijk simpel en efficiënt gebouwd dat het niet stuk te krijgen is. En als het kapot gaat, heb je genoeg ruimte onder de motorkap om zelf even een onderdeeltje te vervangen. Zekerheid is wat de Volvo 240 bood in de tijd van de oliecrisis, woningnood en werkloosheid. Iets waar we nu wéér naar snakken.
Eén van die zekerheden was veiligheid. Toen de verkeersdoden begin jaren zeventig opliepen tot gemiddeld negen per dag, kwam deze auto op de markt met een kreukelzone tot aan kerst. De makers van de driepuntsgordel, wie anders dan Volvo, stonden klaar om het toenmalige veiligheidsniveau naar een hoger niveau te tillen.
De Volvo 240 heeft tegenwoordig nog steeds meer charme dan menig stuk staal op de Nederlandse snelweg. Het tijdloze ontwerp van de sedan-uitvoering. Deftig en stoer tegelijk. De eeuwige efficiëntie van het station-model* waar menig drummer nog steeds gebruik van maakt. Een achterbak zo groot als die van een lijkenwagen geeft het geborgen idee dat als de bom valt, je er ruimschoots opgebaard je laatste ritje in kan maken. Ja, ik verwijs naar het nummer van Doe Maar en daarmee naar de atoomdreiging tussen de Sovjets en Amerikanen begin jaren tachtig, maar ook naar de huidige oorlogsdreigingen en de selectieve opkomstplicht die nu boven de hoofden van Nederlandse jongeren hangt.
Ik ruil mijn parkeersensoren met liefde in voor die iconische dikke stootrand. Doe mij maar fysieke knoppen in plaats van touchscreens om de verwarming aan te zetten. Om maar niet te beginnen over automatische besturing. Acht jaar geleden leerde ik autorijden in een Volvo 240 GL uit 1986. Daar genees je nooit meer van. Het embleem met daarop het serienummer ‘240’ staat nog steeds te pronken in mijn vensterbank. Het viel er destijds ineens af toen ik het probeerde op te poetsen (kan gebeuren).
Dit Zweedse stukje efficiëntie en betrouwbaarheid is weer terug in de mode. We willen ons indekken voor de toekomst. De pechgeneratie moet vooruitdenken en verstandige beslissingen nemen. Als je geen huis kunt kopen, dan maar een baksteen van een auto waar je na vijftig jaar nog steeds op kunt bouwen.
*Om je nog even een goed beeld te geven, volgt hier een collage:
