COLUMN – Wie door Assen struint, komt terecht in de Indian Summer. Het gevoel van de wegstervende zomer, en dan niet alleen begin september als het regenseizoen start.
Altijd eigenlijk.
Assen leeft in zoete herinnering, en daar moet een mens zich aan durven laven. Assen is een stad waar cd-winkels floreren alsof het 1986 is. En dan niet met rotzooi, maar ook met obscure Americana, met free-jazz en rekken vol Motown, soul en Bootsy Collins funk.
Ik zag in warenhuis Vanderveen Top 40 verzamelboxen. Muziekarchieven vol herinneringen aan eerste verkeringen, doelpunten en regenachtige dagen op de fiets.
Eentje uit 1977-1978. David Soul stond op nummer 1 met ‘Don’t give up on us’, met op nummer twee Year of the Cat van Al Stewart. Een beter nummer, dat wel. Daarnaast een box uit het jaar 1997-1998 (Op 1: R.Kelly met I believe I can fly) en daar weer naast een cd uitklapper van seizoen 1981-1982. Met in de top tien Doris Day & de Pins, Stars on 45, maar ook Steve Winwood met zijn hemelse While You see a change take it. Dat orgeltje en die melancholieke stem, de pogingen om te vluchten maar het toch niet doen.
Dat is Assen
Overal hoor je er varianten op. In winkels en portieken, in huiskamers van dames waarvan de man net is overleden. Het grote en-toen-en-toen gevoel. Bobby Womack en Across 110 The street. 10 CC en. Dreadlock Holliday. Ze klinken zacht uit hoeken en gaten in de stad.
Assen is als een uitzending van de ‘Arbeidsvitaminen’, ware het niet dat iedereen al met pensioen is, en melancholiek terugkijkt naar een tijd die er nooit was.
In het Dagblad van het Noorden stond een dromerig terugblikverhaal met de uitbaters van lijstenmaker Art-Quake. Een fijn stel. Hayo Klaasens (73) en zijn vrouw Yvonne (64). 35 jaar samen in de zaak. Ook daar zweefden de jaren tachtig door het pand.
Art-Quake bleek een referentie naar Housequake, het opgewonden funknummertje van conceptalbum Sign o’ the Times van zijne pophoogheid Prince. Prachtplaat met hitsige hits als ‘If I was your Girlfriend’ en met de prachtballad ‘Adore’. Even terug in 1987. Voor het eerst verliefd op een meid die nog steeds in de streek woont.
Omgekeerde FOMO
Het werd me veel te veel. In mijn jeugd kwam ik zelden ik Assen, terwijl ik er op 12 kilometer fietsen vandaan woonde en er naar school ging. Assen was vergane glorie voor het kon gloeien.
Een stad die aanvoelde als de ochtend na een feest, terwijl dat er nooit was geweest. Een verlangen naar iets dat je wilde dat er was. Omgekeerde FOMO. Assen dus.
Hoofdstad van Drenthe.
Je wilde er altijd weg omdat je anders werd meegezogen in die lusteloze berusting dat het elders toch niet beter is.
While you see a change, take it. Vergeet het maar.
In Assen is het altijd fin de siècle en tikt de tijd zinloos voorbij. Als je niet uitkijkt, kom je er nooit meer weg.
Vanderveen 2026 voelt als 1986