Jacob van Gelder woont en werkt in Eelde-Paterswolde. Met enige regelmaat ergert hij zich groen en geel aan stommiteiten om zich heen. Deze keer richt hij zijn pijlen op de beruchte ‘Mariobocht’ in Groningen en de opgeklopte media-aandacht die dit stukje asfalt ontvangt.
Vandaag, 2 september, was het weer raak. Het Dagblad van het Noorden ruimde opnieuw ruimte in voor de inmiddels beroemde Mario Kart bocht, de verbindingsweg tussen de zuidelijke ringweg N7 en de westelijke ringweg N370 in de stad Groningen. Niet ergens een klein berichtje tussen het andere nieuws, maar een artikel, compleet met een kleurenfoto waarop onder andere een bergingsauto te zien was.
Ik keek ernaar en dacht: daar gaan we weer.
Wie de krant openslaat en zo’n presentatie ziet, zou bijna denken dat zich op de Groningse ringweg een verkeersdrama van formaat heeft afgespeeld. Weer de bocht, weer de discussie en weer de vraag wat er nu toch aan gedaan moet worden. Maar misschien moeten we ons eens een andere vraag stellen. Hoeveel automobilisten rijden iedere dag zonder enig probleem door diezelfde bocht?
Dat zijn er duizenden. Geen fotograaf erbij, geen bergingsauto nodig en geen artikel in de krant. Gewoon het stuur vasthouden, snelheid aanpassen, door de bocht rijden en verder met de dag.
Daar valt natuurlijk weinig spectaculairs over te schrijven. En de kop ‘Automobilist rijdt door Mario Kart bocht en komt veilig aan de andere kant’ zal waarschijnlijk ook niet voor veel clicks zorgen. De naam Mario Kart bocht is ooit bedacht door een journalist. Misschien wel eentje van het Dagblad van het Noorden, het zou zomaar kunnen.
Wie het ook was, ik moet hem nageven: journalistiek gezien was het een gouden vondst. Een naam die iedereen onthoudt en die inmiddels bijna bekender is dan de officiële omschrijving van de verbindingsweg. En als je vervolgens van je eindredacteur de ruimte krijgt om er keer op keer over te schrijven, zou ik het waarschijnlijk ook doen. Iedere auto die daar naast de weg beland, levert weer een nieuw stukje op voor het inmiddels bekende dossier Mario Kart bocht. Afgelopen weekend was het volgens het Dagblad van het Noorden zelfs vijf keer raak. Vijf auto’s vlogen uit de bocht. Dat klinkt fors. En vijf auto’s in één weekend is natuurlijk ook niet niks.
Maar hoeveel auto’s reden datzelfde weekend wél gewoon door? Duizenden. Geen schade, geen berger en geen verhaal in de krant. Dan begint er bij mij toch iets te kriebelen.
Zullen we voor de verandering eens kijken of het misschien niet alleen aan die bocht ligt?
Ik weet natuurlijk niet wat zich in al die auto’s heeft afgespeeld. Ik zat er niet naast en ik weet ook niet hoe hard er werd gereden. Maar wanneer vijf bestuurders in hetzelfde weekend uit een bocht vliegen waar duizenden anderen probleemloos doorheen rijden, geeft mij dat wel te denken.
Een automobilist met een rijbewijs, en daar ga ik voor het gemak maar even van uit, weet dat hij zijn snelheid moet aanpassen aan de weg en de omstandigheden. Regent het, is het glad of zie je een scherpe bocht aankomen, dan gaat het voetje van het gas. Zo ingewikkeld hebben we autorijden volgens mij nog niet gemaakt.
De naam Mario Kart bocht helpt natuurlijk ook lekker mee aan het beeld dat inmiddels rond deze verbindingsweg is ontstaan. Bij Mario Kart is het juist de bedoeling om zo snel mogelijk door de bocht te gaan. Het liefst haal je onderweg ook nog even een tegenstander in.
Maar er is één klein verschil. Op de Groningse ringweg zit geen knopje waarmee je na een crash opnieuw kunt beginnen. Toch lijkt na ieder incident dezelfde discussie weer op gang te komen.
Moeten er nog meer borden komen? Moet er nog stroever asfalt komen? Nog meer waarschuwingen? Nog een onderzoek?
Misschien kunnen we er uiteindelijk een groot bord neerzetten:
PAS OP, DE BOCHT DIE U REGELMATIG IN HET DAGBLAD ZIET KOMT ERAAN!
Met een knipoog natuurlijk, want veiligheid op de weg is geen grap. Als uit onderzoek blijkt dat er technisch iets niet klopt aan een weg, moet je dat aanpakken. Daarover geen enkele discussie. Maar ergens houdt ook de verantwoordelijkheid van de wegbeheerder op en begint die van degene die achter het stuur zit.
Een wegbeheerder kan moeilijk bij iedere automobilist instappen en zeggen: “Rustig aan, er komt zo een bocht.”
Daar hebben we ooit iets anders voor bedacht.
Dat heet een rijbewijs.
En bij dat rijbewijs hoort volgens mij ook eigen verantwoordelijkheid. Kijken naar de weg, letten op de omstandigheden en de snelheid aanpassen wanneer dat nodig is. Misschien moeten we daarom de discussie over de Mario Kart bocht eens omdraaien. Niet na ieder incident als eerste vragen:
“Wat moeten we nu weer aan die bocht veranderen?”
Maar ook:
“Wat gebeurde er en wat deed de bestuurder?”
Dat lijkt mij minstens zo’n interessante vraag.
En degene die ooit de naam Mario Kart bocht heeft bedacht, journalist of niet, mag zichzelf ondertussen best een compliment geven. De naam is blijven hangen. Het dossier blijft groeien en het Dagblad van het Noorden weet de bocht regelmatig te vinden. Maar misschien mag tussen al die verhalen door ook één ander gegeven wat vaker genoemd worden. Duizenden automobilisten rijden er iedere dag zonder problemen doorheen.
Misschien ligt dat niet alleen aan geluk.
Misschien kunnen ze gewoon autorijden.