ASSEN – Cor en Corrie De Bruyn zijn 70 jaar getrouwd. Cor (97) neemt zijn vrouw al jaren Saartje (92). Het stel uit Alphen aan de Rijn viert op 5 juli het zevende decennia van hun samenzijn in bijzijn van hun twee dochters.
Volbloed Drenten zijn ze nooit geworden, maar ze hebben wel de stoïcijnse mentaliteit van ‘leven en laten leven’. ‘De Drent zou leven volgens de drieëenheid: turf, jenever en achterdocht. Maar dat is gewoon niet waar. Als jij normaal doet, doen zij het ook’, zegt Cor. Ze wonen al bijna zeventig jaar in Assen, nadat Cor vanuit Alphen aan den Rijn als jongste bediende bij de provincie in Zuid-Holland begon. Hij streek daarna met zijn vrouw neer in Assen.
Cor moest registers aanleggen van het regionale wegennetwerk. Een precisiewerkje, waar de MULO B scholier in was getraind. ‘Ik ben eerst jongste bediende geweest op de gasfabriek. Twee maanden en toen kon ik me verbeteren als schrijver tweede klas bij de Provinciale Waterstaat van Zuid-Holland’, vertelt hij.
De carrière van Cor begon als incassocontroleur bij water- en lichtbedrijven. Toen vaak nog in contanten. Daar leerde hij heel secuur en eerlijk te zijn. ‘We hadden een bureauchef die testte mij en die had stiekem een gulden erbij gelegd. Die wilde kijken of ik het wel kloppend maakte.’
Hij is nog gepikeerd dat zijn ethiek werd getest. ‘Dat is niet eerlijk hè.’ Hij blijft zijn hele leven bij de provincie werken. ‘Een geweldige werkgever.’
Een liefde met sneeuwbaleffect
Het stel ontmoet elkaar in een dansavond in Alphen aan den Rijn in de tijd dat Elvis nog niet eens heupwiegde; begin jaren vijftig. Allebei op de MULO, allebei van hervormde huize. Hij iets meer bevindelijk, dan zij.
De eerste rendez-vous kwam voort uit plichtsbesef van Corrie. Die was chaperonne voor haar oudere zus die het had aangelegd met een jongen met communistische ouders. Een doodzonde in die tijd. ’Zelf zou ik er geen punt van maken, maar dat ging toen zo’, zegt Corrie, die tijdens haar oppaswerkzaamheden erg lette op een jongen uit het dorp.
De winterse avond eindigde met een sneeuwballengevecht, waarbij de gecoiffeerde coup van Corrie in de war raakte vanwege de inpeper-praktijken van Cor. ‘Het was een nette jongen om te zien hoor. En ik kon ontzettend met hem lachen. Want hij had leuke grappen.’
Let wel: daar bleef het lang bij. Wie naar deze twee negentigplussers luistert, krijgt een les in opoffering, zelfbeheersing en nuchterheid.
Grasmaaien en sekskranten
Het levensverhaal van de twee Corren is voor een modern mens nauwelijks te bevatten. In de wittebroodsweken gold bij het jonge stel het motto ‘eerst het kooitje en pas dan het vogeltje’. ‘Een leven als egeltjes was het’, zegt Corrie. ‘We moesten een beetje rustig aan doen’.
Haar man schikte zich in zijn rol. ‘Nee, het was niet vervelend. Het is nu een beetje doorgeslagen’, zegt hij over de seksuele verloedering en huwelijkse ontrouw. ‘Als je elkaar trouw belooft, moet je je daar ook aan houden’, zegt Corrie.
Maar Corrie relativeert ook. Vroeger was niet alles beter: De man-vrouw verhouding was toen ’ongezond’, zegt ze.
Even voor de goede orde: hun egeltjes-gedrag kwam niet voort uit christelijke principes, die hebben ze achter zich gelaten, maar had vooral een economische basis. Elke verdiende gulden was onderdeel van een grotere droom: het kopen van een huis en stichten van een gezin. ‘We spaarden elk maand 400 a 500 gulden voor het huis. Dat moest eerst geregeld voor er kinderen kwamen’, zegt Cor.
Ondanks deze behoudende instelling, behoorden de twee Corren in zekere zin tot de progressief-culturele voorhoede van de Drentse hoofdstad.
Zo is de familie lid van de Nederlandse Vereniging van Seksuele Hervorming (NVSH). Dat was uitzonderlijk in die tijd, en leidde soms tot opgetrokken wenkbrauwen bij de omgeving, ’We waren geabonneerd op de NVSH krant, de Sekstant. Die werd bij de buren bezorgd. Die hebben er niets over gezegd, maar vast wel iets van gedacht.’
De buren zijn gereformeerd en storen zich er aan als Corrie eens een keer op zondag grasmaait, omdat haar man geblesseerd is geraakt bij een brommerongeluk. De malheur ontstaat als het duo op vakantie is in Giethoorn en ze bij Diever ten val komen met de camping-uitrusting. ‘En toen ging het raam op de eerste etage bij de buren open. ‘Corrie, je weet dat het vandaag de dag des heren is?’ Nou, antwoordde ik: ‘Maar onze lieve Heer laat het gras toch ook groeien op zondag?’
Corrie gaat, ook modern, werken op het provinciehuis als er een vacature openvalt en zij beleidsstukken moet produceren. Eerder had zij haar werk als notarisklerk opgegeven om zich bij Cor in het Drentse avontuur te voegen.
Corrie is punctueel, zeker als het op taal aankomt. Haar Mulo B opleiding op de school met den Bijbel heeft haar tot taalpurist gemaakt. ‘Het is den bijbel hè. Goed zeggen! Derde naamval’, benadrukt ze.
Geen geraniums of afslag Castrop-Rauxel
Als haar kinderen een Sinterklaasgedicht scheven, was de rode pen van vader Cor nooit ver weg. ‘Als er een fout in stond, dan kreeg je altijd commentaar’, zegt dochter Milly, aanwezig bij het gesprek.
Milly is zichtbaar trots dat haar moeder geen geranium-type is geworden en haar eigen leven leidde. Corrie: ‘Bij andere gezinnen zag ik wel eens dat de man bezwaar maakte als zijn vrouw naar gymnastiek ging, omdat ze zich daar moest omkleden. Nou mij niet gezien. Ik ging gewoon.’
Cor staat nog steeds open voor tegendraads ideeën, het liefst als hij er ook bij kan lachen. Hij houdt van theater en cabaret. Politiek is hij conservatiever geworden. Hij was ‘een rooie’ en trouw lid van de PvdA, maar is wat ‘naar rechts opgeschoven.’ ‘Ik vind ook dat Trump het niet altijd verkeerd ziet’, zegt hij. Zijn dochter kijkt even weg. Hij weet dat hij haar hiermee provoceert. ‘Ik ben een hele eigenwijze hoor’, zegt de voormalige ambtenaar.
Ruzie hebben ze nooit gehad. Een keer op vakantie. Een klassieker. Het ging over de afslag, ergens in Duitsland op weg naar het Gardameer: de dochters achterin, Corrie met de ANWB-kaart op schoot. ‘Ik weet nog welk kruispunt het was. Castrop-Rauxel. En daar stond een afslag op die kaart, maar die was was er dus niet’, zegt Corrie.
‘Die kwám er nog. Die kaart was te nieuw. Een groot misverstand’, lacht Cor. Milly: ‘Het liep hoog op. Mijn zus en ik kropen tegen elkaar aan op de zitplaats achter mijn moeder, als zij uit de auto zou springen gingen wij mee !’’
Drie mensen proesten het uit over zoveel melodramatische onzin. Zijn vrouw heeft nog wel een advies voor een lang en gelukkig huwelijk. ‘Elkaar je gang laten gaan’, zegt ze Haar man: ‘Ja, en je vrouw daarbij de gedachte laten dat ze gelijk heeft’.